وسط آمریکا

۱۳۹۶-۱۱-۲۴ ۱۶:۳۸:۳۱ +۰۰:۰۰ ۲۱ بهمن ۱۳۹۶|

نصف‌النهار غربی شماره‌ی ۱۰۰ آمریکا را از وسط نصف می‌کند. شهرت این خط فرضی بخاطر تقسیم کردن کشور پهناور آمریکا به دو نیمه‌ی پرباران شرقی و خشک غربی است.

پلکر عکس‌هایی از حوالی غربی این نصف‌النهار، یعنی ایالت‌های داکوتای شمالی و جنوبی، نبراسکا، کلرادو، تگزاس و نیومکزیکو، را تماشا می‌کند.

مرکز آمریکا، برخلاف سواحل شرقی و غربی، جمعیت و شهرهای کمتری دارد. آمریکایی‌ها گاهی به این دشت‌های مرتفع میانی «سرزمین زیرپرواز» (Flyover Country) می‌گویند. زیرا بیشتر آمریکایی‌ها آنجا را فقط هنگام پرواز از غرب به شرق (یا برعکس) از پنجره‌ی هواپیما می‌بینند.

پلکر کتاب عکسی به نام «نصف‌النهار خاکی» اثر اندرو مور (Andrew Moore) را ورق می‌زند. این پروژه‌ی عکاسی حدود ۹ سال طول کشیده و مور بارها با ماشین یا هواپیما بخش‌های وسیعی از این اراضی خشک و کم‌جمعیت را درنوردیده است.

مالکان این زمین‌ها بیشتر گله‌دارهایی هستند که از چند نسل قبل با ساکن شدن در اراضی ملی و کار کردن در آنها بطور قانونی صاحب مراتع و زمین‌های کشاورزی شده‌اند. بجز تجهیزات مربوط به استخراج نفت که در بعضی عکس‌های مور دیده می‌شود، تنها عوارضی که سطح خالی و یکنواخت زمین را نشانه‌گذاری کرده همین کلبه‌ها و احشام این گله‌داران است.

این سرزمین‌ها بسیار وسیع هستند. مساحت همان شش ایالت غربی نصف‌النهار ۱۰۰ حدوداً یک و نیم برابر مساحت کشور ایران است. مور با بعضی مالکان فعلی زمین‌ها هم صحبت کرده و اشاره‌هایی به داستان‌ها و تاریخ پرقصه ولی پنهان و مغفول‌مانده‌ی این منطقه کرده است.

پلکر در این عکس‌ها، علاوه بر زیبایی خیره‌کننده‌ای که گویی تا بینهایت ادامه دارد، مضامینی متضاد می‌یابد. عکاس با این پروژه‌ی طولانی مدت خود مفاهیمی مثل خشکی و فراوانی، جاه‌طلبی و ناامیدی، بینهایت و میرایی را در کنار هم قرار داده است.

تعداد عکس‌هایی که اینجا می‌بینید زیاد است (۴۰ عکس) ولی پلکر تشویقتان می‌کند حوصله کنید و با خواندن زیرنویس‌ها و چند ثانیه غرق شدن در هر عکس روی آنها تأمل کنید. با کلیک کردن روی هر عکس می‌توانید آن را بزرگ کنید و جزئیات بیشتری را ببینید.

نخستین اشعه‌های آفتاب به آبشخوری که گله‌ی گاوها و یک حواصیل دورش جمع شده‌اند می‌تابد. باقیمانده‌ی مه صبحگاهی محو می‌شود. موفقیت پرورش دام در سندزهیلز که خاک ماسه‌ای دارد بیشتر مدیون در دسترس بودن سفره‌ی آب زیرزمینی وسیعی به نام اوگالالا آکوئیفایر (Ogallala Aquifer) است. در بعضی مناطق با دو متر کندن به آب می‌رسند. پس به راحتی با نصب یک پمپ بادی می‌توان آب را برای نوشیدن گله بالا کشید. علوفه حتی در خشک‌ترین فصل‌ها با رطوبت موجود در خاک رشد می‌کند. تپه ماهورها گله‌ها را از گزند باد و برف در امان نگه می‌دارند. بهرحال کیفیت علف به خوبی زمین‌های خاکی سفت نیست. لذا برای هر رأس گاو با گوساله‌اش باید چیزی بین ۸ تا ۱۲ هکتار مرتع در نظر گرفت.| محل: چری کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

نخستین اشعه‌های آفتاب به آبشخوری که گله‌ی گاوها و یک حواصیل دورش جمع شده‌اند می‌تابد. باقیمانده‌ی مه صبحگاهی محو می‌شود. موفقیت پرورش دام در سندزهیلز که خاک ماسه‌ای دارد بیشتر مدیون در دسترس بودن سفره‌ی آب زیرزمینی وسیعی به نام اوگالالا آکوئیفایر (Ogallala Aquifer) است. در بعضی مناطق با دو متر کندن به آب می‌رسند. پس به راحتی با نصب یک پمپ بادی می‌توان آب را برای نوشیدن گله بالا کشید. علوفه حتی در خشک‌ترین فصل‌ها با رطوبت موجود در خاک رشد می‌کند. تپه ماهورها گله‌ها را از گزند باد و برف در امان نگه می‌دارند. بهرحال کیفیت علف به خوبی زمین‌های خاکی سفت نیست. لذا برای هر رأس گاو با گوساله‌اش باید چیزی بین ۸ تا ۱۲ هکتار مرتع در نظر گرفت.
محل: چری کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

آفتاب از بین ابرهای بارانی می‌تابد. از بالا زمین شبیه یک نوشته‌ی علامت‌گذاری‌نشده است. فقط گاهی چیزهایی مثل ماسه، بوته‌ی خار غلطان، بوقلمون، بوفالو، علفزار، گاو، پشته‌ی علوفه، نهر، آفتابگردان و دوباره ماسه ظاهر می‌شوند و بی‌نهایت بودن زمین را به هم می‌زنند. به ندرت ممکن است یک اسب یا یک دکل پمپ بادی یا یک طویله به منظره اضافه شود.| محل: داوز کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

آفتاب از بین ابرهای بارانی می‌تابد. از بالا زمین شبیه یک نوشته‌ی علامت‌گذاری‌نشده است. فقط گاهی چیزهایی مثل ماسه، بوته‌ی خار غلطان، بوقلمون، بوفالو، علفزار، گاو، پشته‌ی علوفه، نهر، آفتابگردان و دوباره ماسه ظاهر می‌شوند و بی‌نهایت بودن زمین را به هم می‌زنند. به ندرت ممکن است یک اسب یا یک دکل پمپ بادی یا یک طویله به منظره اضافه شود.
محل: داوز کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

سوارکاری در طول حصار: هایدی و بروک ترل و پسرشان رویال به همراه سگ گله‌شان در کنار حصار ملکشان در شریدان کانتی سواری می‌کنند. آنها گله‌های گاو و گوسفند پرورش می‌دهند و سویا و چغندرقند می‌کارند. هایدی نواده‌ی ششم جولس ساندوز، یکی از اولین ساکنین این سرزمین‌ها است. افسانه‌هایی هست درباره‌ی نفرین‌شدگی و سرسختی او که به «جولس پیر» معروف است. ماری ساندوز، دختر جولس، زندگینامه‌ی او را در کتابی به همین اسم در سال ۱۳۱۴ منتشر کرده است.| محل: شریدان کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

سوارکاری در طول حصار: هایدی و بروک ترل و پسرشان رویال به همراه سگ گله‌شان در کنار حصار ملکشان در شریدان کانتی سواری می‌کنند. آنها گله‌های گاو و گوسفند پرورش می‌دهند و سویا و چغندرقند می‌کارند. هایدی نواده‌ی ششم جولس ساندوز، یکی از اولین ساکنین این سرزمین‌ها است. افسانه‌هایی هست درباره‌ی نفرین‌شدگی و سرسختی او که به «جولس پیر» معروف است. ماری ساندوز، دختر جولس، زندگینامه‌ی او را در کتابی به همین اسم در سال ۱۳۱۴ منتشر کرده است.
محل: شریدان کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

این خانه را خانواده‌ی تولمن در سال ۱۲۹۱ برای اقامت با هدف کشاورزی و شکار ساختند. ساختمان با بلوک‌هایی که از ماسه‌های همین جا ساخته شد بر پا شده است. در حال حاضر باز تولمن، نوده‌ی سازنده‌ی اصلی، مالک اینجا است.| محل: داوز کانتی، نبراسکا| تاریخ: ۱۳۸۴-۱۳۹۳| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

این خانه را خانواده‌ی تولمن در سال ۱۲۹۱ برای اقامت با هدف کشاورزی و شکار ساختند. ساختمان با بلوک‌هایی که از ماسه‌های همین جا ساخته شد بر پا شده است. در حال حاضر باز تولمن، نوده‌ی سازنده‌ی اصلی، مالک اینجا است.
محل: داوز کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۸۴-۱۳۹۳
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

اوا جرد: او مثل ۹ خواهر و برادرش در مزرعه از پدرش درس آموخته است. اوا در جمع کردن بوفالوها با موتور چهارچرخ خیلی ماهر است. او آواز می‌خواند و ویولن، گیتار، ماندولین و پیانو می‌نوازد. او به همراه برادر و خواهرش، پیتون و امیلی، گروه موسیقی خانواده‌ی جرد را راه انداخته‌اند و در تالار نشویل اجرا می‌کنند.| محل: هاردینگ کانتی، داکوتای جنوبی| تاریخ: 1393| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

اوا جرد: او مثل ۹ خواهر و برادرش در مزرعه از پدرش درس آموخته است. اوا در جمع کردن بوفالوها با موتور چهارچرخ خیلی ماهر است. او آواز می‌خواند و ویولن، گیتار، ماندولین و پیانو می‌نوازد. او به همراه برادر و خواهرش، پیتون و امیلی، گروه موسیقی خانواده‌ی جرد را راه انداخته‌اند و در تالار نشویل اجرا می‌کنند.
محل: هاردینگ کانتی، داکوتای جنوبی
تاریخ: ۱۳۹۳
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

چاک هیلز: این تپه‌ها در چراگاه ملی بوفالو گپ واقع هستند. رودخانه‌ی چِیِن که جورج آرمسترانگ در آن طلا پیدا کرد و سرنخی برای کشف معدن طلای بلک‌هیلز در سال ۱۲۴۹ شد در همین زمین‌ها جاری است.| محل: کاستر کانتی، داکوتای جنوبی| تاریخ: 1393| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

چاک هیلز: این تپه‌ها در چراگاه ملی بوفالو گپ واقع هستند. رودخانه‌ی چِیِن که جورج آرمسترانگ در آن طلا پیدا کرد و سرنخی برای کشف معدن طلای بلک‌هیلز در سال ۱۲۴۹ شد در همین زمین‌ها جاری است.
محل: کاستر کانتی، داکوتای جنوبی
تاریخ: ۱۳۹۳
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

موزه‌ی مدرسه‌ی سیمون| محل: پنینگتون کانتی، داکوتای جنوبی| تاریخ: 1393| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

موزه‌ی مدرسه‌ی سیمون
محل: پنینگتون کانتی، داکوتای جنوبی
تاریخ: ۱۳۹۳
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

گله‌ی بوفالوها: بوفالوها می‌توانند از روی یک حصار دو متری بپرند. برای همین گله‌دارهایی که بوفالو نگه می‌دارند از قدیم حصارهای اساسی می‌ساختند: حصارهای شش سیمه با تیرک‌های بلند. این روزها حصارهای کوتاه‌تر ۳ یا ۴ سیمه می‌سازند ولی یکی از سیم‌ها را گاه‌به‌گاه برقدار می‌کنند. بوفالوها زود یاد می‌گیرند پس لازم نیست سیم همیشه برق داشته باشد. یک بار که حیوان شوک برق را بچشد دیگر به حصار نزدیک نمی‌شود.| محل: والوُرث کانتی، داکوتای جنوبی| تاریخ: 1385| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

گله‌ی بوفالوها: بوفالوها می‌توانند از روی یک حصار دو متری بپرند. برای همین گله‌دارهایی که بوفالو نگه می‌دارند از قدیم حصارهای اساسی می‌ساختند: حصارهای شش سیمه با تیرک‌های بلند. این روزها حصارهای کوتاه‌تر ۳ یا ۴ سیمه می‌سازند ولی یکی از سیم‌ها را گاه‌به‌گاه برقدار می‌کنند. بوفالوها زود یاد می‌گیرند پس لازم نیست سیم همیشه برق داشته باشد. یک بار که حیوان شوک برق را بچشد دیگر به حصار نزدیک نمی‌شود.
محل: والوُرث کانتی، داکوتای جنوبی
تاریخ: ۱۳۸۵
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

این درخت در نزدیکی یک خانه‌ی دو طبقه در ملک دِل هَتن قرار دارد. داستان مرگ او در منطقه معروف است. هتن مست بود و به دنبال زنش، که او را ترک کرده بود، به خانه‌ی پدر زنش رفت. همسرش را در ایوان دید و با تیر زد. بعد جنازه‌ی زنش را برداشت و به پایین رودخانه رفت و آنجا خودش را هم کشت. هر دویشان کمی آنطرف‌تر از درخت دفن شده‌اند.| محل: چری کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

این درخت در نزدیکی یک خانه‌ی دو طبقه در ملک دِل هَتن قرار دارد. داستان مرگ او در منطقه معروف است. هتن مست بود و به دنبال زنش، که او را ترک کرده بود، به خانه‌ی پدر زنش رفت. همسرش را در ایوان دید و با تیر زد. بعد جنازه‌ی زنش را برداشت و به پایین رودخانه رفت و آنجا خودش را هم کشت. هر دویشان کمی آنطرف‌تر از درخت دفن شده‌اند.
محل: چری کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

ادگار سیمون: نسل پنجم خانواده‌ی سیمون است که در این منطقه در شهر اوانکا ساکن است. خانواده‌ی او پنج نسل گله‌دار و کشاورز بوده‌اند. ادگار شعر هم می‌گوید و داستان‌های قدیمی درباره‌ی نخستین ساکنین داکوتای جنوبی را جمع می‌کند.| محل: پنینگتون کانتی، داکوتای جنوبی| تاریخ: 1393| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

ادگار سیمون: نسل پنجم خانواده‌ی سیمون است که در این منطقه در شهر اوانکا ساکن است. خانواده‌ی او پنج نسل گله‌دار و کشاورز بوده‌اند. ادگار شعر هم می‌گوید و داستان‌های قدیمی درباره‌ی نخستین ساکنین داکوتای جنوبی را جمع می‌کند.
محل: پنینگتون کانتی، داکوتای جنوبی
تاریخ: ۱۳۹۳
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

باد خاک را از روی یک زمین کشاورزی بلند می‌کند. خاک سست این منطقه با وزش بادهای تند گرد و خاک ایجاد می‌کند.| محل: شریدان کانتی، نبراسکا| تاریخ: ۱۳۸۴-۱۳۹۳| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

باد خاک را از روی یک زمین کشاورزی بلند می‌کند. خاک سست این منطقه با وزش بادهای تند گرد و خاک ایجاد می‌کند.
محل: شریدان کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۸۴-۱۳۹۳
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

طوفان گرد و خاک نزدیک می‌شود. باد خاک سست زمین را بلند می‌کند. این طوفان‌ها در غرب تگزاس عادی هستند. معمولاً ارتفاع گرد و خاک تا ۳۰۰ متر می‌رسد. در سال‌های اخیر بخاطر خشکسالی خاک حتی تا ۲ هزار و ۵۰۰ متر ارتفاع هم بلند می‌شود.| محل: فلوید کانتی، تگزاس| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

طوفان گرد و خاک نزدیک می‌شود. باد خاک سست زمین را بلند می‌کند. این طوفان‌ها در غرب تگزاس عادی هستند. معمولاً ارتفاع گرد و خاک تا ۳۰۰ متر می‌رسد. در سال‌های اخیر بخاطر خشکسالی خاک حتی تا ۲ هزار و ۵۰۰ متر ارتفاع هم بلند می‌شود.
محل: فلوید کانتی، تگزاس
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

تخته سیاه یک مدرسه‌ی کوچک: این مدرسه برای بچه‌های گله‌داران منطقه ساخته شده بود ولی در دهه‌ی ۱۳۶۰ تعطیل شد.| محل: چری کانتی، نبراسکا| تاریخ: ۱۳۸۴-۱۳۹۳| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

تخته سیاه یک مدرسه‌ی کوچک: این مدرسه برای بچه‌های گله‌داران منطقه ساخته شده بود ولی در دهه‌ی ۱۳۶۰ تعطیل شد.
محل: چری کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۸۴-۱۳۹۳
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

پوشش گیاهی این تپه‌ها گیاه یوکا (زنگوله‌ای) است که محلی‌ها به آن می‌گویند علف صابونی (soapweed). دو مرد و چند رأس گاو در پایین عکس دیده می‌شوند.| محل: چری کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

پوشش گیاهی این تپه‌ها گیاه یوکا (زنگوله‌ای) است که محلی‌ها به آن می‌گویند علف صابونی (soapweed). دو مرد و چند رأس گاو در پایین عکس دیده می‌شوند.
محل: چری کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

عمو تید: او در یک خانه‌ی قدیمی کشاورزی که فقط از راه‌های مال‌رو دسترسی دارد زندگی می‌کند. بجز ۲ سال، بقیه‌ی ۹۲ سال سنش را در همین املاک خانوادگی بسر برده است. او امروز بخاطر آبگرمکن تازه‌ای که برای اولین بار آب گرم برای خانه‌اش تأمین کرده خوشحال است. اسم اصلی‌اش لین لینکن باوئر است. وقتی کوچک بوده برادر کوچکش می‌خواسته به تقلید از مادرشان «سوئیتی» صدایش کند ولی گفته «تیدی». از آن موقع اسم مستعار تید رویش مانده.| محل: سیوکس کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

عمو تید: او در یک خانه‌ی قدیمی کشاورزی که فقط از راه‌های مال‌رو دسترسی دارد زندگی می‌کند. بجز ۲ سال، بقیه‌ی ۹۲ سال سنش را در همین املاک خانوادگی بسر برده است. او امروز بخاطر آبگرمکن تازه‌ای که برای اولین بار آب گرم برای خانه‌اش تأمین کرده خوشحال است. اسم اصلی‌اش لین لینکن باوئر است. وقتی کوچک بوده برادر کوچکش می‌خواسته به تقلید از مادرشان «سوئیتی» صدایش کند ولی گفته «تیدی». از آن موقع اسم مستعار تید رویش مانده.
محل: سیوکس کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

باقیمانده‌های یک حصار که در طوفان اخیر خراب شده است. کولاک حدود هزار رأس دام را در منطقه تلف کرد.| محل: داوز کانتی، نبراسکا| تاریخ: ۱۳۸۴-۱۳۹۳| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

باقیمانده‌های یک حصار که در طوفان اخیر خراب شده است. کولاک حدود هزار رأس دام را در منطقه تلف کرد.
محل: داوز کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۸۴-۱۳۹۳
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

بزهای شاخ چنگالی: گله‌های این بزهای وحشی در زمستان به هزار رأس هم می‌رسند. این زمین‌های مسطح مرتفع تا کوه‌های بیگ‌هورن (در دوردست پیدا است) چراگاه این حیوانات است. نخستین گله‌دارهایی که گذرشان به این سرزمین افتاد متوجه شدند طعم گوشت شکارهایی که اینجا می‌زنند خیلی مطبوع است. حتی امروز دامی که علف نیوبرارا را چریده باشد بین خریدارهای دام زنده محبوب‌تر است.| محل: نیوبرارا کانتی، ویومینگ| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

بزهای شاخ چنگالی: گله‌های این بزهای وحشی در زمستان به هزار رأس هم می‌رسند. این زمین‌های مسطح مرتفع تا کوه‌های بیگ‌هورن (در دوردست پیدا است) چراگاه این حیوانات است. نخستین گله‌دارهایی که گذرشان به این سرزمین افتاد متوجه شدند طعم گوشت شکارهایی که اینجا می‌زنند خیلی مطبوع است. حتی امروز دامی که علف نیوبرارا را چریده باشد بین خریدارهای دام زنده محبوب‌تر است.
محل: نیوبرارا کانتی، ویومینگ
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

پادگان ایگلو: این یک کارخانه‌ی تولید اسلحه و مهمات برای جنگ جهانی دوم بود. روزگاری حدود ۵ هزار نفر در این نقطه‌ی دور افتاده‌ی جنوب غربی داکوتای جنوبی اقامت داشتند. اینجا در آتش‌سوزی اسفند ماه گذشته، مدتی بعد از انداخته شدن این عکس، از بین رفت.| محل: فال ریور کانتی، داکوتای جنوبی| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

پادگان ایگلو: این یک کارخانه‌ی تولید اسلحه و مهمات برای جنگ جهانی دوم بود. روزگاری حدود ۵ هزار نفر در این نقطه‌ی دور افتاده‌ی جنوب غربی داکوتای جنوبی اقامت داشتند. اینجا در آتش‌سوزی اسفند ماه گذشته، مدتی بعد از انداخته شدن این عکس، از بین رفت.
محل: فال ریور کانتی، داکوتای جنوبی
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

جی‌دی جرد و ساختمان سابق پست: این ساختمان قبل از آنکه تبدیل به مرغداری شود اداره‌ی پست منطقه بود. در گذشته وجود اداره‌ی پست در املاک شخصی مزرعه‌داران غیرعادی نبود. در بعضی مزارع فقط به یک صندوق پستی در گوشه‌ی مزرعه قناعت می‌کردند. اما وجود چنین ساختمانی باعث وجه‌ی بهتری بود.| محل: هاردینگ کانتی، داکوتای جنوبی| تاریخ: 1393| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

جی‌دی جرد و ساختمان سابق پست: این ساختمان قبل از آنکه تبدیل به مرغداری شود اداره‌ی پست منطقه بود. در گذشته وجود اداره‌ی پست در املاک شخصی مزرعه‌داران غیرعادی نبود. در بعضی مزارع فقط به یک صندوق پستی در گوشه‌ی مزرعه قناعت می‌کردند. اما وجود چنین ساختمانی باعث وجه‌ی بهتری بود.
محل: هاردینگ کانتی، داکوتای جنوبی
تاریخ: ۱۳۹۳
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

خانه‌ی سوزی گروسنباخر محل برپایی مهمانی‌های رقص و گردهمایی‌های منطقه بود. در آن مراسم مهمان‌ها عصر هنگام سرمی‌رسیدند، در نیمه شب شام می‌خوردند و صبح بعد از صبحانه می‌رفتند. سوزی خواهر مری سندوز، چهارمین همسر «جولس پیر» بود.| محل: شریدان کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

خانه‌ی سوزی گروسنباخر محل برپایی مهمانی‌های رقص و گردهمایی‌های منطقه بود. در آن مراسم مهمان‌ها عصر هنگام سرمی‌رسیدند، در نیمه شب شام می‌خوردند و صبح بعد از صبحانه می‌رفتند. سوزی خواهر مری سندوز، چهارمین همسر «جولس پیر» بود.
محل: شریدان کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

این جنگل درختان کاج در آتش‌سوزی سال ۱۳۹۱ از بین رفت. در دوردست علفزار ملی اوگلالا دیده می‌شود.| محل: هریسون، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

این جنگل درختان کاج در آتش‌سوزی سال ۱۳۹۱ از بین رفت. در دوردست علفزار ملی اوگلالا دیده می‌شود.
محل: هریسون، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

جاده‌ی هنری: این راه در مرز دو ایالت نبراسکا و ویومینگ کشیده شده است. اینجا از بین مزرعه‌ی الیکات که در سال ۱۲۸۷ برپا شده می‌گذرد. نواده‌های آنها هنوز در این زمین‌ها گله‌داری می‌کنند. خانه‌ی کوچکی که در عکس دیده می‌شود را یکی از ساکنین شروع کرد ولی ساختنش را به پایان نبرد. الیکات‌ها یادشان نیست سازنده که بود.| محل: نیوبرارا کانتی، ویومینگ| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

جاده‌ی هنری: این راه در مرز دو ایالت نبراسکا و ویومینگ کشیده شده است. اینجا از بین مزرعه‌ی الیکات که در سال ۱۲۸۷ برپا شده می‌گذرد. نواده‌های آنها هنوز در این زمین‌ها گله‌داری می‌کنند. خانه‌ی کوچکی که در عکس دیده می‌شود را یکی از ساکنین شروع کرد ولی ساختنش را به پایان نبرد. الیکات‌ها یادشان نیست سازنده که بود.
محل: نیوبرارا کانتی، ویومینگ
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

خانه‌های موقتی که برای اسکان سیل کارگرهای صنعت نفت ساخته می‌شود. در ده سال اخیر برداشت از میدان‌های نفتی منطقه بسیار زیاد شده است.
محل: مک‌کنزی کانتی، داکوتای شمالی
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

باقیمانده‌های یک ارابه| محل: شریدان کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

باقیمانده‌های یک ارابه
محل: شریدان کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

خانواده‌ی مِی: در چراگاه هپر در بیرون شهر کین، به کمک دوستان و همسایه‌ها و سگ‌ها، گله‌ی سیصد رأسی گاوها را جمع می‌کنند.| محل: مک‌کنزی کانتی، داکوتای شمالی| تاریخ: 1384| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

خانواده‌ی مِی: در چراگاه هپر در بیرون شهر کین، به کمک دوستان و همسایه‌ها و سگ‌ها، گله‌ی سیصد رأسی گاوها را جمع می‌کنند.
محل: مک‌کنزی کانتی، داکوتای شمالی
تاریخ: ۱۳۸۴
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

شعله‌ی گاز: گاز اضافی حاصل از استخراج نفت آتش زده می‌شود. این ایالت زیرساخت‌های لازم برای انتقال این گازها را ندارد پس حدود یک چهارم گاز به دست آمده اینطور هدر می‌رود. کوه‌های بلو در دوردست دیده می‌شوند. در عرض حدود ده سال این منطقه پر از چاه‌های استخراج نفت شده است.| محل: مک‌کنزی کانتی، داکوتای شمالی| تاریخ: 1393| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

شعله‌ی گاز: گاز اضافی حاصل از استخراج نفت آتش زده می‌شود. این ایالت زیرساخت‌های لازم برای انتقال این گازها را ندارد پس حدود یک چهارم گاز به دست آمده اینطور هدر می‌رود. کوه‌های بلو در دوردست دیده می‌شوند. در عرض حدود ده سال این منطقه پر از چاه‌های استخراج نفت شده است.
محل: مک‌کنزی کانتی، داکوتای شمالی
تاریخ: ۱۳۹۳
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

خانه‌ی سنگی کنار رودخانه‌ی چِیِن: این خانه‌ی دو طبقه در سال ۱۲۷۲ با ماسه‌سنگ‌های سرخ همین منطقه ساخته شده است. خانه قبلاً به آب نزدیک‌تر بوده و معلوم است که رودخانه تغییر مسیر داده است. این را از پیشرفت تدریجی درختان صنوبر به طرف ساحل جدید رودخانه می‌توان فهمید. بیشتر این خانه‌ها را سرخپوست‌ها برای دسترسی به آب زلال رودخانه می‌ساختند.| محل: فال ریور کانتی، داکوتای جنوبی| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

خانه‌ی سنگی کنار رودخانه‌ی چِیِن: این خانه‌ی دو طبقه در سال ۱۲۷۲ با ماسه‌سنگ‌های سرخ همین منطقه ساخته شده است. خانه قبلاً به آب نزدیک‌تر بوده و معلوم است که رودخانه تغییر مسیر داده است. این را از پیشرفت تدریجی درختان صنوبر به طرف ساحل جدید رودخانه می‌توان فهمید. بیشتر این خانه‌ها را سرخپوست‌ها برای دسترسی به آب زلال رودخانه می‌ساختند.
محل: فال ریور کانتی، داکوتای جنوبی
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

تریلی در غروب: رفت و آمد خودروهای سنگین در جاده‌های منطقه بخاطر میدان‌های نفتی بَکِن زیاد شده است. گرد و خاک و فرسوده شدن راه‌ها مشکلاتی است که این موضوع برای ساکنین ایجاد کرده است.| محل: مک‌کنزی کانتی، داکوتای شمالی| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

تریلی در غروب: رفت و آمد خودروهای سنگین در جاده‌های منطقه بخاطر میدان‌های نفتی بَکِن زیاد شده است. گرد و خاک و فرسوده شدن راه‌ها مشکلاتی است که این موضوع برای ساکنین ایجاد کرده است.
محل: مک‌کنزی کانتی، داکوتای شمالی
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

ویرانه‌های کارخانه‌ی پتاس| محل: شریدان کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

ویرانه‌های کارخانه‌ی پتاس
محل: شریدان کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

ساختمان مدرسه در مرتع چاینا: این ساختمان در سال ۱۲۷۹ ساخته شد و تا سال ۱۳۴۵ برای آموزش بچه‌های خانواده‌های گله‌دار منطقه استفاده می‌شد. بچه‌ها همیشه سوار بر اسب به مدرسه می‌آمدند. یک بار در سال ۱۳۳۶ پسربچه‌ای در راه مدرسه در یک طوفان زمستانی یخ زد و مرد. نام‌گذاری این زمین‌ها معمولاً از روی اولین کسی است که در آن ساکن شده است. اینجا را «مرتع چین» می‌گویند چون خواهر مالک آن نمی‌توانسته نام برادرش را تلفظ کند.| محل: چری کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

ساختمان مدرسه در مرتع چاینا: این ساختمان در سال ۱۲۷۹ ساخته شد و تا سال ۱۳۴۵ برای آموزش بچه‌های خانواده‌های گله‌دار منطقه استفاده می‌شد. بچه‌ها همیشه سوار بر اسب به مدرسه می‌آمدند. یک بار در سال ۱۳۳۶ پسربچه‌ای در راه مدرسه در یک طوفان زمستانی یخ زد و مرد. نام‌گذاری این زمین‌ها معمولاً از روی اولین کسی است که در آن ساکن شده است. اینجا را «مرتع چین» می‌گویند چون خواهر مالک آن نمی‌توانسته نام برادرش را تلفظ کند.
محل: چری کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

تئودورو سالازار اوچاریما معروف به پدرو اصالتاً اهل پرو است. او همراه دو سگش چهار ماه از سال را اینجا سوار بر اسب به چوپانی گوسفند می‌گذراند. وقتی که به مرخصی می‌رود تا خانواده‌اش را ببیند یکی از برادرهایش جایش را می‌گیرد. بعضی گله‌دارها پرورش گوسفند را رها کرده‌اند ولی خانواده‌ی ترلز، که پدرو برای آنها کار می‌کند، گوسفندها را هم نگه داشته‌اند زیرا در مرتع‌هایشان علوفه‌ای هست که برای چرای گوسفندان مناسب‌تر است.| محل: شریدان کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

تئودورو سالازار اوچاریما معروف به پدرو اصالتاً اهل پرو است. او همراه دو سگش چهار ماه از سال را اینجا سوار بر اسب به چوپانی گوسفند می‌گذراند. وقتی که به مرخصی می‌رود تا خانواده‌اش را ببیند یکی از برادرهایش جایش را می‌گیرد. بعضی گله‌دارها پرورش گوسفند را رها کرده‌اند ولی خانواده‌ی ترلز، که پدرو برای آنها کار می‌کند، گوسفندها را هم نگه داشته‌اند زیرا در مرتع‌هایشان علوفه‌ای هست که برای چرای گوسفندان مناسب‌تر است.
محل: شریدان کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

اطراف رودخانه‌ی واکپا سیکا: این رودخانه به رودخانه‌ی بد هم معروف است. این اسم را بخاطر جریان مواج و خطرناک آب بعد از بارش هر باران رویش گذاشته‌اند. مقدار املاح معدنی آن مثل منیزیم، هم زیاد است و آب خوبی ندارد.| محل: هاکون کانتی، داکوتای جنوبی| تاریخ: 1393| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

اطراف رودخانه‌ی واکپا سیکا: این رودخانه به رودخانه‌ی بد هم معروف است. این اسم را بخاطر جریان مواج و خطرناک آب بعد از بارش هر باران رویش گذاشته‌اند. مقدار املاح معدنی آن مثل منیزیم، هم زیاد است و آب خوبی ندارد.
محل: هاکون کانتی، داکوتای جنوبی
تاریخ: ۱۳۹۳
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

کلبه‌ای با ایوان زرد رنگ| محل: شریدان کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

کلبه‌ای با ایوان زرد رنگ
محل: شریدان کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

صخره‌ی جاده‌ی سرخ: مصالح لازم برای زیرسازی جاده‌های تازه برای دسترسی به سایت‌های استخراج نفت و گاز جمع‌آوری می‌شوند.| محل: دان کانتی، داکوتای شمالی| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

صخره‌ی جاده‌ی سرخ: مصالح لازم برای زیرسازی جاده‌های تازه برای دسترسی به سایت‌های استخراج نفت و گاز جمع‌آوری می‌شوند.
محل: دان کانتی، داکوتای شمالی
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

علف‌های پاییزی: ویلا کتر (Willa Cather) در کتاب «آنتونیای من» درباره‌ی بعدازظهر پاییز این منطقه نوشته: «تا چشم می‌دید علف‌های مسی رنگ بود که در نور آفتاب غرق بودند. انگار همه‌ی چمنزار را آتش زده باشند.» علف‌های بومی این منطقه در پاییز رنگ به رنگ می‌شوند.| محل: شریدان کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

علف‌های پاییزی: ویلا کتر (Willa Cather) در کتاب «آنتونیای من» درباره‌ی بعدازظهر پاییز این منطقه نوشته: «تا چشم می‌دید علف‌های مسی رنگ بود که در نور آفتاب غرق بودند. انگار همه‌ی چمنزار را آتش زده باشند.» علف‌های بومی این منطقه در پاییز رنگ به رنگ می‌شوند.
محل: شریدان کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

کلبه‌ای در املاک شدبولت: این کلبه را صد سال پیش سندی ریچاردز ساخته است. او حتماً شخصیت خاصی بوده چون علاوه بر مرتع یک رودخانه هم به نامش هست. خانواده‌ی شدبولت در سال ۱۲۶۴ با چند رأس گاو به این زمین‌ها آمدند. امروز گله‌های آنها حدود سه هزار رأس گاو دارند.| محل: چری کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1391| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

کلبه‌ای در املاک شدبولت: این کلبه را صد سال پیش سندی ریچاردز ساخته است. او حتماً شخصیت خاصی بوده چون علاوه بر مرتع یک رودخانه هم به نامش هست. خانواده‌ی شدبولت در سال ۱۲۶۴ با چند رأس گاو به این زمین‌ها آمدند. امروز گله‌های آنها حدود سه هزار رأس گاو دارند.
محل: چری کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۱
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

راه‌ها به منبع آب: زمستان است و باد برف را در گوی راه‌های منتهی به منبع آب پر کرده است پس راه‌ها از بالا سفید دیده می‌شوند. مسیرهای یک خطه را صف گله‌ها که برای آب نوشیدن به منبع رفت و آمد می‌کنند ایجاد کرده است. مسیرهای دو خطه اثر تردد وانت کشاورزان است که به این منبع آمده‌اند و راهشان را به طرف منبع آب بعدی ادامه داده‌اند.| محل: نیوبرارا کانتی، ویومینگ| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

راه‌ها به منبع آب: زمستان است و باد برف را در گوی راه‌های منتهی به منبع آب پر کرده است پس راه‌ها از بالا سفید دیده می‌شوند. مسیرهای یک خطه را صف گله‌ها که برای آب نوشیدن به منبع رفت و آمد می‌کنند ایجاد کرده است. مسیرهای دو خطه اثر تردد وانت کشاورزان است که به این منبع آمده‌اند و راهشان را به طرف منبع آب بعدی ادامه داده‌اند.
محل: نیوبرارا کانتی، ویومینگ
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

این خانه را در اصل خانواده‌ی متزجر در سال ۱۲۹۰ ساخته بودند. ساختن این آجرها از ماسه‌های محلی را یک مهاجر آلمانی ابداع کرده بود. دیوارهای این خانه دوجداره هستند با یک فضای خالی میانی تا عایق حرارت باشند. می‌گویند هیچ کدام از آجرها تا کنون ترک نخورده و همه سالم هستند. ساکنین فعلی، خانواده‌ی ابوت، اینجا را در دهه ۱۳۴۰ خریدند.| محل: چری کانتی، نبراسکا| تاریخ: ۱۳۸۴-۱۳۹۳| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

این خانه را در اصل خانواده‌ی متزجر در سال ۱۲۹۰ ساخته بودند. ساختن این آجرها از ماسه‌های محلی را یک مهاجر آلمانی ابداع کرده بود. دیوارهای این خانه دوجداره هستند با یک فضای خالی میانی تا عایق حرارت باشند. می‌گویند هیچ کدام از آجرها تا کنون ترک نخورده و همه سالم هستند. ساکنین فعلی، خانواده‌ی ابوت، اینجا را در دهه ۱۳۴۰ خریدند.
محل: چری کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۸۴-۱۳۹۳
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

کولاک در سندهیلز: او‌ئی رولواگ در رمان «غول‌ها در زمین» که به زبان نروژی و درباره‌ی نروژی‌هایی که نخستین بار در داکوتا ساکن شدند نوشت درباره‌ی زمستان این منطقه می‌گوید: «بالای سر زوزه‌ی باد با غرش طوفان در هم می‌آمیزد. کولاک سهمناک آغاز می‌شود. خاکستری بیهوده... سکوت خالی... سرمای بی‌حد. بارش برف، وزش برف، جهانی از هیچ و هیچ، فقط سفیدی مرگ.» این رمان در سال ۱۳۰۶ به انگلیسی ترجمه شد.| محل: چری کانتی، نبراسکا| تاریخ: 1392| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

کولاک در سندهیلز: او‌ئی رولواگ در رمان «غول‌ها در زمین» که به زبان نروژی و درباره‌ی نروژی‌هایی که نخستین بار در داکوتا ساکن شدند نوشت درباره‌ی زمستان این منطقه می‌گوید: «بالای سر زوزه‌ی باد با غرش طوفان در هم می‌آمیزد. کولاک سهمناک آغاز می‌شود. خاکستری بیهوده… سکوت خالی… سرمای بی‌حد. بارش برف، وزش برف، جهانی از هیچ و هیچ، فقط سفیدی مرگ.» این رمان در سال ۱۳۰۶ به انگلیسی ترجمه شد.
محل: چری کانتی، نبراسکا
تاریخ: ۱۳۹۲
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

ورنون اشلی متولد ۱۲۹۵ است و یکی از آخرین افرادی است که به لهجه‌ی سنتی داکوتا حرف می‌زند و می‌نویسد. اسم اصلی او تاسونکه هینتو به معنی «اسب‌های خاکستری او» است. او می‌گوید: «اجداد من ساکن مینسوتا بودند و در جریان مهاجرت دادن سرخ‌پوست‌ها در جنگ سنلینگ در ۱۲۴۱ از آنجا پراکنده شدند. پدربزرگ من یکی از ۳۸ نفری بود که دار زدند. آن بزرگ‌ترین دارزنی تاریخ آمریکا بود.» ورنون اشلی در سال ۱۳۲۵ بعد از آنکه در جنگ جهانی دوم شرکت کرد از طرف سران سرخ‌پوست بعنوان رئیس قبیله انتخاب شد و مأمور نوشتن نظام‌نامه‌ی سرخ‌پوستی شد و مسئول هماهنگی امور سرخ‌پوستان در داکوتای جنوبی بود.| محل: هوگز کانتی، داکوتای جنوبی| تاریخ: 1393| عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

ورنون اشلی متولد ۱۲۹۵ است و یکی از آخرین افرادی است که به لهجه‌ی سنتی داکوتا حرف می‌زند و می‌نویسد. اسم اصلی او تاسونکه هینتو به معنی «اسب‌های خاکستری او» است. او می‌گوید: «اجداد من ساکن مینسوتا بودند و در جریان مهاجرت دادن سرخ‌پوست‌ها در جنگ سنلینگ در ۱۲۴۱ از آنجا پراکنده شدند. پدربزرگ من یکی از ۳۸ نفری بود که دار زدند. آن بزرگ‌ترین دارزنی تاریخ آمریکا بود.» ورنون اشلی در سال ۱۳۲۵ بعد از آنکه در جنگ جهانی دوم شرکت کرد از طرف سران سرخ‌پوست بعنوان رئیس قبیله انتخاب شد و مأمور نوشتن نظام‌نامه‌ی سرخ‌پوستی شد و مسئول هماهنگی امور سرخ‌پوستان در داکوتای جنوبی بود.
محل: هوگز کانتی، داکوتای جنوبی
تاریخ: ۱۳۹۳
عکاس: Andrew Moore / Dirt Meridian

این مطلب را روی شبکه‌های اجتماعی برای دوستانتان بفرستید:

نظرتان را بنویسید